Παρά τις διεθνείς διακρίσεις, τα μετάλλια και την ανθεκτικότητα των αθλητών μας, ο πρωταθλητισμός στην Ελλάδα παραμένει ένα εξαιρετικά απαιτητικό μονοπάτι. Οι χαμηλές χρηματοδοτήσεις, η ελλιπείς κρατική στήριξη και οι φτωχές υποδομές δημιουργούν ένα περιβάλλον που περισσότερο δοκιμάζει, παρά ενισχύει, το ταλέντο.
Πολλοί αθλητές καλούνται να επωμιστούν μόνοι τους το κόστος της προετοιμασίας, των αγώνων, ακόμα και της ιατρικής φροντίδας. Συχνά βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα να επιλέξουν ανάμεσα στον αθλητισμό και τις σπουδές ή την εργασία τους, χωρίς καμία διασφάλιση για το μέλλον. Μέσα σ’ ένα σύστημα όπου τα σωματεία και οι ομοσπονδίες συχνά λειτουργούν με πελατειακές λογικές, οι πραγματικές ανάγκες των αθλητών παραμένουν στο περιθώριο.
Ακόμη χειρότερα, πολλά ταλέντα μένουν αναξιοποίητα. Το “σύστημα” αδυνατεί — ή δεν επιθυμεί — να τα εντοπίσει και να τα εξελίξει. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν καν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, λόγω της απουσίας οργανωμένων αθλητικών προγραμμάτων σε σχολεία και κοινότητες, της περιορισμένης πρόσβασης σε εγκαταστάσεις και ειδικούς, αλλά και του υψηλού κόστους συμμετοχής.
Και όμως, μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, η Ελλάδα καταφέρνει να αναδείξει αθλητές διεθνούς βεληνεκούς. Το ταλέντο υπάρχει. Αυτο όμως που λείπει είναι η ουσιαστική στήριξη.
Μαρτυρίες αθλητών και παραγόντων αποκαλύπτουν με απογοητευτικό τρόπο την κατάσταση. Στη διετία 2011-2012, για παράδειγμα, διατέθηκαν 734.287 ευρώ για την Ολυμπιακή προετοιμασία του στίβου, ωστόσο ελάχιστα από αυτά τα χρήματα έφτασαν στους ίδιους τους αθλητές. Ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρος Καπράλος, παραδέχθηκε δημόσια ότι υπήρξαν περιπτώσεις όπου τα χρήματα «χάθηκαν» στις ομοσπονδίες, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε σε κορυφαίους αθλητές που έφυγαν στο εξωτερικό, απογοητευμένοι από τις συνθήκες, και δεν επιθυμούν πλέον να αγωνίζονται με τα ελληνικά χρώματα. Ο ίδιος κατέδειξε τις κακές εγκαταστάσεις, τις συγκρούσεις μεταξύ ομοσπονδιών και αθλητών και την απουσία οράματος.
Ο τεχνικός διευθυντής του ΣΕΓΑΣ, Χρήστος Μελέτογλου, το είπε ωμά: «Σε ολόκληρη την Αττική δεν υπάρχει ούτε ένα στάδιο ικανό να φιλοξενήσει πανελλήνιο πρωτάθλημα». Και αυτή η εικόνα δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.
Το 2025, στην Ελλάδα, η ηθική, κοινωνική και οικονομική ανταμοιβή για τον αθλητή είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Χρειάζεται αφοσίωση, ψυχικό σθένος και βαθιά πίστη για να παραμείνει κάποιος αθλητής, όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η τραγική ειρωνεία. Η Ελλάδα, γενέτειρα του Ολυμπισμού, εγκαταλείπει τα παιδιά της που προσπαθούν να τιμήσουν αυτήν την παράδοση. Ο σύγχρονος ελληνικός αθλητισμός υποφέρει από αδιαφορία, εγκατάλειψη και απαξίωση. Ο «άθλος» έχει μετατραπεί σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.
Διαχρονικά, οι κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος, δεν είχαν ποτέ ούτε το όραμα ούτε τη βούληση να χτίσουν ένα δίκαιο, σταθερό και αξιοκρατικό σύστημα. Οι Έλληνες αθλητές, ωστόσο, συνεχίζουν. Με προσωπικές θυσίες, με επιμονή, με δύναμη. Γιατί ο αθλητισμός είναι η ζωή τους. Και γιατί, όπως πάντα, το φως της Ελλάδας, όσο κι αν το αγνοούν οι θεσμοί, εξακολουθεί να λάμπει μέσα από εκείνους.
Η Ελλήνων Συνέλευσις στις προγραμματικές δηλώσεις του πολιτικού φορέα, δηλώνει πως η πολιτεία έχει την υποχρέωσή να συμβάλει αποφασιστικά στο χτίσιμο τόσο του πνεύματος όσο και του σώματος των παιδιών μας. Είναι ένα ιερό καθήκον απέναντι στο Έθνος μας.
Γι’ αυτόν τον λόγο, κάθε σχολείο θα διαθέτει χωρίς κανέναν οικονομικό περιορισμό όλα τα σύγχρονα μέσα και υποδομές που απαιτούνται για να επιτευχθεί ο σκοπός της εκπαίδευσης. Το σχολείο θα είναι ο χώρος όπου το κάθε Ελληνόπουλο θα έχει την ευκαιρία να καλλιεργήσει και να αναπτύξει πλήρως τη δημιουργικότητά του.
Η παιδεία δεν θα περιορίζεται μόνο στη γνώση και τη μάθηση. Κάθε σχολείο θα είναι εξοπλισμένο και για την άθληση των παιδιών, τόσο σε ομαδικά όσο και σε ατομικά αθλήματα. Οι αθλητικές δραστηριότητες θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής. Στην Ελλήνων Πολιτεία, οι αθλητικοί σύλλογοι και τα σωματεία δεν θα είναι ξεχωριστές μονάδες, αλλά θα λειτουργούν σε συνεργασία με τα σχολεία.
Κάθε παιδί που έχει ταλέντο ή ενδιαφέρον για κάποιο άθλημα, θα μπορεί να το εξασκεί μέσα στο σχολείο του, με πλήρη υποστήριξη. Αυτό σημαίνει ότι τα σχολεία θα είναι εξοπλισμένα με όλα τα απαραίτητα μέσα και θα στελεχώνονται από άριστους εκπαιδευτές και προπονητές, ανάλογα με το κάθε άθλημα.
Η εκπαίδευση θα γυμνάζει ταυτόχρονα το μυαλό και το σώμα, όπως αρμόζει σε ένα ελεύθερο και υπεύθυνο Έθνος.
Νίκη Μήλα
