Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Αυτιάς, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Σήμερα» του ΣΚΑΪ, είπε κάτι που θα έπρεπε να έχει συγκλονίσει τη χώρα: η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος, αλλά στους δανειστές.
Τότε μιλάμε ξεκάθαρα για ξεπούλημα της χώρας. Ολόκληρος ο πλούτος των Ελλήνων πολιτών βρίσκεται στα χέρια μιας αρχής που δεν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, δεν ελέγχεται από τη Βουλή και το χειρότερο δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος.
Γιατί ο κ. Αυτιάς δεν έθεσε αυτό το ζήτημα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου έχει την ιδιότητα να εκπροσωπεί τη χώρα; Γιατί όλα αυτά τα χρόνια που ήταν δημοσιογράφος δεν τόλμησε να ρωτήσει καμία κυβέρνηση από το 2016, όταν ιδρύθηκε η ΑΑΔΕ, για το ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο των εσόδων; Πώς γίνεται η ίδια η ελληνική Βουλή να δημιουργεί έναν φορέα που δεν μπορεί να ελέγξει; Αυτό δεν είναι μόνο παράλογο, είναι επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.
Γιατί η Δικαιοσύνη σιωπά; Την ώρα που 2,7 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, δεν θα έπρεπε να ερευνά ποιος λυμαίνεται τον πλούτο της χώρας; Γιατί το Ελεγκτικό Συνέδριο έμεινε άφωνο μετά τον ισολογισμό του 2015 και δεν επανήλθε ποτέ να εξετάσει πού καταλήγουν τα δημόσια έσοδα;
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο Έλληνας πολίτης νιώθει απλός θεατής. Βλέπει τον ιδρώτα του να πηγαίνει σε μια «ανεξάρτητη αρχή» που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, ενώ ο ίδιος παλεύει καθημερινά με την ακρίβεια και τη φτώχεια.
Και το ερώτημα είναι σκληρό αλλά δίκαιο: μέχρι πότε θα σιωπούμε;
Αν τα δημόσια έσοδα της χώρας δεν ανήκουν στο ίδιο το κράτος, τότε για ποια εθνική κυριαρχία μιλάμε;
Η οικονομική πολιτική πρέπει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι να τον καταδυναστεύει. Το Υπουργείο Οικονομικών χρειάζεται πλήρη αναδόμηση ώστε ο φόρος να λειτουργεί ως ανταπόδοση της Πολιτείας προς τον πολίτη. Η πολυνομία που υπάρχει σήμερα έχει γίνει εργαλείο διαφθοράς, συναλλαγών και καταπίεσης. Για τον λόγο αυτό, όλοι οι υπάρχοντες φορολογικοί νόμοι πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από ένα απλό και δίκαιο σύστημα.
Αν θέλουμε μια πραγματική και δίκαιη δημόσια διοίκηση, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά:
Να ξέρουμε τι έχουμε και τι παράγουμε ως χώρα.
Πόσα έσοδα δηλώνουμε; Τι παράγουμε όλοι μαζί;
Τι ξοδεύουμε συλλογικά; Τι μας μένει στο τέλος;
Αν χρωστάμε, γιατί χρωστάμε και πού πάνε αυτά τα χρήματα;
Η Ελλάδα δεν έχει ποτέ παρουσιάσει ένα καθαρό ισοζύγιο. Δεν υπάρχει ένας συγκεντρωτικός αριθμός που να δείχνει με σαφήνεια τι μπαίνει και τι βγαίνει από τα ταμεία του κράτους. Καμία κυβέρνηση δεν το έκανε, γιατί πολύ απλά δεν τη συμφέρει.
Τα ερωτήματα που θα έπρεπε να μας καίνε, για το που είναι τα «κιτάπια» του κράτους;
Πόσα βγάλαμε όλοι μαζί; Πόσα μαζεύτηκαν από τα τελωνεία και τη φορολογία; Ποια φορολογική πολιτική εφαρμόστηκε και τι έσοδα έφερε;
Αντί για διαφάνεια, έχουμε την ΑΑΔΕ που εισπράττει, διαχειρίζεται και πιστοποιεί τους φόρους, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι πραγματικά γίνεται εκεί μέσα. Μια αρχή που δεν λογοδοτεί στο ίδιο το κράτος, αλλά σε εξωτερικούς δανειστές.
Ένα δομημένο σύστημα ληστείας έχει παιχτεί εδώ και όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Έχει στηθεί ένα ληστρικό σύστημα μέσα από νόμους που ψήφισε μία Βουλή η οποία δεν συγκροτήθηκε ποτέ σε σώμα. Ένα σύστημα που στηρίζεται σε προεδρικά διατάγματα και νομιμοποιεί την αδιαφάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι να μην γνωρίζει ο πολίτης ποσα ξοδεύτηκαν, πόσα έμειναν ή πόσα τελικά χρωστάμε….
Κι όμως, αυτά είναι τα θεμέλια της δικαιοσύνης και της διαφάνειας που θα έπρεπε να υπηρετεί κάθε κυβέρνηση
ΝΙΚΗ ΜΗΛΑ
