Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δυσάρεστη θέση όσον αφορά την αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat. Το 2025, η χώρα μας βρέθηκε πίσω ακόμα και από χώρες όπως η Τουρκία, το Μαυροβούνιο και η Σερβία, σε μια σύγκριση που βασίζεται στην αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού. Παράλληλα, η Ελλάδα καταλαμβάνει τη 17η θέση σε μια λίστα που μετρά τον κατώτατο μισθό ως ποσοστό του μέσου μισθού, μια θέση που αποκαλύπτει τις ανισότητες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας.
Η Eurostat δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας που διεξάγεται κάθε δύο χρόνια σχετικά με τους κατώτατους μισθούς στις ευρωπαϊκές χώρες. Τα στοιχεία αυτά έδειξαν ότι η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα όταν εξετάζονται ποιοτικά κριτήρια όπως η αγοραστική δύναμη. Την ίδια μέρα, το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε ένα Δελτίο Τύπου με τον τίτλο «Ελλάδα 2020-2024: περισσότερος πλούτος, δικαιότερη κατανομή», προσπαθώντας να παρουσιάσει μια εικόνα βελτίωσης της οικονομικής κατάστασης.
Ωστόσο, η σύγκριση μεταξύ των δύο ανακοινώσεων αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια: ενώ υπάρχει αύξηση στον πλούτο, η κατανομή του είναι πιο άδικη παρά ποτέ. Η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα συνεχίζει να υποβαθμίζεται, με τους εργαζόμενους να αντιμετωπίζουν αυξανόμενο κόστος ζωής, υψηλή φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές που καταστρέφουν την οικονομική τους ευχέρεια.
Γιατί η Ελλάδα βρίσκεται τόσο πίσω; Η ελληνική οικονομία έχει βασιστεί για δεκαετίες σε ένα μοντέλο που δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε παραγωγικό. Η βιομηχανία και η βιοτεχνία έχουν εκθεμελιωθεί, περιορίζοντας τις δυνατότητες για υψηλότερους μισθούς. Οι κύριοι τομείς της οικονομίας, όπως ο τουρισμός και το λιανεμπόριο, έχουν χαμηλή προστιθέμενη αξία, γεγονός που σημαίνει ότι οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί. Παράλληλα, η κυριαρχία των πολυεθνικών εταιρειών, που στοχεύουν στη μεγιστοποίηση των κερδών τους και όχι στην ενίσχυση της τοπικής παραγωγικότητας, έχει επιδεινώσει την κατάσταση.
Επιπλέον, η υψηλή φορολογία (τόσο οι έμμεσοι όσο και οι άμεσοι φόροι), οι μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές, ο πληθωρισμός και η αύξηση του κόστους ζωής έχουν εξευτελίσει τους μισθούς των Ελλήνων πολιτών. Η έλλειψη ενός κράτους δικαίου που να προστατεύει τα εργασιακά δικαιώματα και να εγγυάται μια δίκαιη κατανομή του πλούτου, έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς με τον μισθό τους.
Τα νούμερα της Eurostat αποκαλύπτουν την πραγματικότητα: η Ελλάδα έχει από τους χαμηλότερους κατώτατους μισθούς σε όρους αγοραστικής δύναμης, πίσω ακόμα και από χώρες όπως η Τουρκία και η Σερβία. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προσπαθεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση με προπαγανδιστικές ανακοινώσεις για «δίκαιη κατανομή του πλούτου».
Η κατάσταση αυτή απαιτεί άμεση αλλαγή. Χρειάζεται μια νέα πολιτική βούληση που θα συνδιάσει την πραγματική οικονομική ανάπτυξη με τη φορολογική δικαιοσύνη και την κοινωνική πολιτική. Ο πλούτος πρέπει να κατανέμεται ισορροπημένα, ώστε να εξασφαλιστεί η ευημερία όλων. Η εργασία πρέπει να είναι αυτή που τρέφει τον άνθρωπο, και όχι να τον αφήνει στην αφάνεια.
Το κράτος πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια δίκαιη και παραγωγική οικονομία. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας, μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών, και δημιουργία ενός περιβάλλοντος που να ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την καινοτομία.
Η αλλαγή πρέπει να έρθει τώρα. Χρειαζόμαστε ένα κράτος που να προνοεί για τις ανάγκες των πολιτών, να ενισχύει την εργασία και να εγγυάται μια δίκαιη αμοιβή για αυτή. Μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που να εξασφαλίζει την ευημερία όλων.
ΤΜ
