Σε περίεργους ατραπούς έχει οδηγήσει η υλικοτεχνική υποβάθμιση των συγκοινωνιακών μέσων σταθερής τροχιάς της χώρας. Απτό παράδειγμα αποτελεί το μετρό Αττικής, το οποίο έχει υπερσκελίσει 25 συναπτά έτη λειτουργίας, με αποτέλεσμα όχι μόνον ο εξοπλισμός του να είναι υποδεέστερος των απαιτήσεων, αλλά να μην διαφαίνεται και καμία προοπτική μελλοντικής αναβάθμισης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον Έλληνα πολύπαθο πολίτη, ο οποίος μοχθεί καθημερινά προκειμένου να βιοποριστεί .
Η δυσχέρεια εξασφάλισης μίας θέσης στους συρμούς του μετρό, είναι καθημερινό φαινόμενο, το οποίο αντικατοπτρίζει μία ζοφερή εικόνα ελλιπούς παροχής μεταφορικών υπηρεσιών, από μία εταιρεία ιδιωτικού δικαίου.
https://www.e-nomothesia.gr/demosia-erga/nomos-1955-1991-phek-112-a-18-7-1991.html
Μία εταιρεία η οποία κυριολεκτικά στραγγίζει μέχρι τελευταίας ρανίδος, κάθε υλικοτεχνικό πόρο, με μοναδικό στόχο και σκοπό το κέρδος, το οποίο δεν συμβαδίζει όπως θα έπρεπε με τις προσφερόμενες υπηρεσίες, διότι ενώ τα κέρδη έχουν ολοένα και περισσότερο θετικό πρόσημο, η συντήρηση των συρμών είναι εκκωφαντικά ανύπαρκτη, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του Έλληνα, τα τελευταία χρόνια.
Λόγω του ότι οι αριθμοί δεικνύουν πάντα την αλήθεια, η οποία είναι μία και ποτέ κατά το δοκούν, για το 2024 τα κέρδη της ιδιωτικής εταιρείας είχαν αύξηση 15%, σε αντιπαράθεση με τον Σεπτέμβριο του 2023,που ανήλθαν στα 14.2 εκατομμύρια ευρώ και τον Οκτώβριο του 2024 ανέβηκαν στα 15.6 εκατομμύρια ευρώ.
Οι ακόλουθες εικόνες είναι ο καθρέφτης των καθημερινών συνθηκών οι οποίες επικρατούν στους σταθμούς μετεπιβίβασης, οι οποίες δεν αρμόζουν σε Έλληνα πολίτη .
Η στράτα για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συγκοινωνιών άνοιξε το Μάιο του 2016, όταν προϋπόθεση για να κλείσει την αξιολόγηση η κυβέρνηση, ήταν η ένταξη του ΟΑΣΑ στο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, κάτι το οποίο ήταν επιβεβλημένο, λόγο του ότι επιβάλλεται από οδηγία της ΕΕ στο πλαίσιο της κατ επίφασιν απελευθέρωσης των συγκοινωνιών, όπως μεταφράζουν το ξεπούλημα σε ιδιοτελή συμφέροντα.
Η ιδιωτικοποίηση των μέσων μαζικής μεταφοράς έχει ως αποτέλεσμα την μείωση των δρομολογίων, ουρές χωρίς τέλος στις στάσεις αναμονής, υπέργειρος στόλος , υπερεντατικοποίηση της εργασίας με ταυτόχρονη συρρίκνωση των διαλειμμάτων, αύξηση των εισιτηρίων και μείωση των μισθών.
Αυτό είναι κατά προσέγγιση το τοξικό περιβάλλον των μέσων σταθερής τροχιάς το οποίο επιβαρύνει όχι μόνον την ψυχική μας υγεία, αλλά είναι πλέον απτός ο κίνδυνος της σωματικής μας ακεραιότητας, όταν στον βωμό του κέρδους ο άνθρωπος είναι απλά αναλώσιμος και αυτό αποδεικνύεται από την ακόλουθη επώνυμη καταγγελία πολίτη…
https://drive.google.com/file/d/1ILcdnpFEEnnjpWX1CZxoWbKK_1iEcZN8/view?usp=sharing
Του Μανώλη Χατζηδημητρίου
