Η νέα εξοπλιστική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης, με ορίζοντα έως το 2037, προβάλλεται ως απαραίτητο βήμα για την εθνική ασφάλεια. Ωστόσο, κρύβει μια πικρή αλήθεια: η μετατροπή της χώρας σε ένα τεράστιο εργαστήριο δοκιμών για ξένες πολεμικές βιομηχανίες, ενώ οι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό.
Το πρόγραμμα, που περιλαμβάνει drones, αντιπυραυλικά συστήματα (2,8 δισ. ευρώ), Rafale, Belharra, και συνεργασίες με το Ισραήλ, παρουσιάζεται ως «αμυντική αναγκαιότητα». Αλλά η ερώτηση παραμένει: ποιος προστατεύεται πραγματικά; Οι πολίτες που στερούνται κοινωνικών παροχών ή οι εταιρείες όπως τα Dassault, Thales και οι ισραηλινοί προμηθευτές;
Η «ρήτρα διαφυγής» της ΕΕ (2025–2028), που επιτρέπει αύξηση των στρατιωτικών δαπανών έως 1,5% του ΑΕΠ χωρίς «παράβαση» των δημοσιονομικών κανόνων, είναι ένα ακόμη παραμύθι. Γιατί τα κενά στον προϋπολογισμό πάντα υπάρχουν όταν πρόκειται για κοινωνικές παροχές, αλλά εξαφανίζονται μόλις ανοίγει η τσέπη για τους εξοπλισμούς.
Οι δηλώσεις για «ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας» είναι διακοσμητικές. Στην πραγματικότητα, η συμμετοχή της Ελλάδας περιορίζεται σε ρόλο αποδέκτη τεχνογνωσίας και εργατικού δυναμικού, ενώ τα κύρια κέρδη ρέουν προς τις ξένες εταιρείες. Δεν υπάρχει σχέδιο για πραγματική αυτάρκεια, μόνο για συνεχή εξάρτηση.
Εν τω μεταξύ, οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμελούνται σε βασικά θέματα: απαρχαιωμένο υλικό, έλλειψη στρατιωτικού προσωπικού, και υποβαθμισμένες συνθήκες υπηρεσίας. Πώς μπορεί να υπάρχει «εθνική ασφάλεια» όταν οι ίδιοι οι φρουροί της χώρας αδυνατούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά χωρίς τυφλή υποταγή στις αγορές εξοπλισμο;
Μια πραγματική αμυντική στρατηγική θα έπρεπε να διανέμει τα κονδύλια με διαφάνεια, με βάση τις πραγματικές ανάγκες και όχι τις πολιτικές «βιτρίνες». Να ενισχύει την εγχώρια βιομηχανία, με στόχο την αυτάρκεια και όχι την εισαγωγή τεχνογνωσίας. Να σταματήσει τη διαρροή ελληνικών καινοτομιών σε ξένα κέντρα, διασφαλίζοντας ότι οι εφευρέσεις Ελλήνων επιστημόνων θα εξελίσσονται εντός της χώρας.
Η τωρινή πολιτική δεν εξυπηρετεί την ασφάλεια, αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών εξοπλιστικών ομίλων. Και όσο η χώρα μετατρέπεται σε στρατιωτικό showroom, οι πολίτες χάνουν τα πάντα – χωρίς καν να ερωτηθούν.
