Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των 27 χωρών της ΕΕ όσον αφορά τους μέσους μισθούς των υπαλλήλων της κεντρικής δημόσιας διοίκησης για το 2024. Αυτή η ψυχρή στατιστική δεν είναι απλώς ένας αριθμός – είναι η καθρέπτιση μιας σκληρής πραγματικότητας: εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι αγωνίζονται να επιβιώσουν με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τις βασικές ανάγκες.
Στην Ελλάδα, χρόνια τώρα, καλλιεργείται επίτηδες μια διχαστική ρητορική, ο ιδιωτικός υπάλληλος κοιτάζει τον δημόσιο με μισό μάτι, τον θεωρεί καλοπληρωμένο, τεμπέλη, “βολεμένο”.
Ο δημόσιος υπάλληλος, από την άλλη, νιώθει συνεχώς στο στόχαστρο, όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας που τον λογοκρίνει.
Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει και τους δύο. Κανείς δεν πληρώνεται αξιοπρεπώς πια. Η Ελλάδα είναι 27η στους 27 σε μισθούς δημοσίου. Αυτό δεν είναι τυχαίο – είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής απαξίωσης του δημόσιου τομέα, που προάγει το δόγμα “λιγότερο κράτος, περισσότερη αγορά”.
Οι άνθρωποι που στελεχώνουν υπουργεία, νοσοκομεία, σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες ζουν με μισθούς που δεν φτάνουν για ενοίκιο και φαγητό, ενώ ταυτόχρονα λοιδορούνται δημόσια ως “άχρηστοι”.
Από την άλλη, ο ιδιωτικός τομέας δεν πάει καλύτερα. Απλήρωτες υπερωρίες, μισθοί στα 800 ευρώ (ή λιγότερα), και η συνεχής απειλή της ανεργίας κρέμονται πάνω από το κεφάλι κάθε εργαζόμενου.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι το σύστημα που διαιρεί και βασιλεύει. Δημόσιος και ιδιωτικός υπάλληλος είναι, στην ουσία, το ίδιο θύματα ενός συστήματος που τους ωθεί να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ώστε να μην δούμε ποιος πραγματικά φταίει. Και όλοι ξέρουμε ποιος φταίει.
Κάθε κυβέρνηση που διόρισε, περικομμένα, αδρά, χωρίς στρατηγική. Κάθε πολιτική που ζητάει από τους πολίτες θυσίες χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς μέλλον.
Η Πολιτεία δεν έχει δικαίωμα να μοιράζει φτώχεια. Η αποστολή της είναι να εδραιώνει αφθονία, δηλαδή επάρκεια υλικών και πνευματικών αγαθών για όλους και ευκαιρίες που εξασφαλίζουν την αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη.
Η φτώχεια δεν είναι αναγκαιότητα, είναι πολιτική επιλογή. Και η αφθονία δεν είναι ουτοπία, είναι η βασική προϋπόθεση για μια κοινωνία χωρίς φθόνο και διχόνοια.
