Πρόσφατα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας, Στέφεν Χέμπεστραϊτ, επέκρινε τις δηλώσεις του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, σχετικά με τη συνεργασία των γερμανικών κομμάτων με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) Ο Χέμπεστραϊτ τόνισε ότι οι πολίτες μιας χώρας πρέπει να αποφασίζουν μόνοι τους για το πολιτικό τους μέλλον, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις. Παρόμοια στάση κράτησε και ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Μάρκους Ζέντερ, που δήλωσε πως «η φιλία τελειώνει όταν τίθεται θέμα κυβερνητικών συνασπισμών».
Η στάση αυτή εγείρει ερωτήματα, γιατί η Γερμανία αντιδρά τόσο έντονα όταν δέχεται εξωτερικές παρεμβάσεις, ενώ η ίδια έχει μακρά ιστορία ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών.
Η Γερμανία έχει επανειλημμένα επηρεάσει την πολιτική και οικονομική πορεία άλλων κρατών. Ενδεικτικά Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, οι Βαυαροί επέβαλαν τον Όθωνα ως βασιλιά, χρησιμοποιώντας δάνεια για τον βαυαρικό στρατό. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές, χωρίς να έχει καταβάλει πλήρως τις πολεμικές αποζημιώσεις. Στήριξε τη δικτατορία του 1967-1974 στην Ελλάδα, με οικονομικές συμφωνίες που ευνόησαν γερμανικές εταιρείες, όπως η Siemens. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα 2010-2020, η γερμανική κυβέρνηση, υπό την Άνγκελα Μέρκελ και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απαίτησε σκληρά μέτρα λιτότητας, επιβάλλοντας μνημόνια που επιδείνωσαν την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας.
Παρόλο που οι γερμανικές κυβερνήσεις έχουν ιστορικό επιβολής πολιτικών σε άλλες χώρες, τώρα εμφανίζονται ενοχλημένες από την αμερικανική παρέμβαση. Αυτό αποδεικνύει πως η αντίδρασή τους δεν οφείλεται σε κάποια αρχή μη επέμβασης, αλλά μάλλον στη μεταβολή ισορροπιών ισχύος.
Στην Ελλάδα, η πολιτική κριτική προς τέτοιου είδους παρεμβάσεις, έχει διατυπωθεί ξεκάθαρα από τον πολιτικό φορέα «Ελλήνων Συνέλευσις», ο οποίος καταδικάζει τις εξωτερικές επιρροές και υποστηρίζει ότι η χώρα πρέπει να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία.
Η στάση της Γερμανίας απέναντι στις δηλώσεις Βανς, αποκαλύπτει τη συστημική υποκρισία των διεθνών πολιτικών σχέσεων. Οι παρεμβάσεις θεωρούνται αποδεκτές όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της εκάστοτε δύναμης, αλλά καταδικάζονται όταν αφορούν τους ίδιους. Αυτό αποδεικνύει πως οι ισχυροί της πολιτικής σκακιέρας δεν αντιτίθενται στις παρεμβάσεις αρχικά, αλλά μόνο όταν δεν έχουν τον έλεγχο αυτών.
ΝΙΚΗ ΜΗΛΑ
