Ο υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, κ. Κυριάκος Πιερρακάκης σε ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, αναφέρει τα εξής:
“Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία μας υπενθυμίζει ότι η ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση αποτελεί θεμέλιο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αποστολή μας στο Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού είναι να διασφαλίσουμε ότι όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη γνώση, χωρίς εμπόδια και περιορισμούς”.
Σωστά τα λέει ο κ. Πιερρακάκης, ωστόσο, φαίνεται να έχει αναιρεθεί η ουσία της τα τελευταία χρόνια, καθώς η έλλειψη πολιτικής βούλησης για ισότητα και δικαιοσύνη στην εκπαίδευση έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση βαθιάς ανισότητας. Παρά τις επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις, οι ανάγκες των μαθητών παραμένουν ανικανοποίητες και οι λύσεις είναι ελλιπείς ή ανύπαρκτες. Αντί να αναζητούνται οριστικές λύσεις, οι αρμόδιοι φαίνεται να εστιάζουν σε επίκαιρες προσεγγίσεις, με αποτέλεσμα η εκπαίδευση να μην είναι προσβάσιμη και δωρεάν για όλους, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης ή τόπου διαμονής.
Στην πραγματικότητα, πολλές περιοχές στην Ελλάδα δεν διαθέτουν σχολεία, και κάποιες από αυτές που έχουν, αντιμετωπίζουν σοβαρά ζητήματα με το κόστος της εκπαίδευσης. Αυτή η οικονομική επιβάρυνση για πολλές οικογένειες καθιστά την πρόσβαση στην εκπαίδευση μία σοβαρή πρόκληση, από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο. Εν μέσω αυτής της κατάστασης, ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Ωστόσο, είναι τζάμπα να συζητάμε για την καταλληλότητα ή μη αυτής της εκπαίδευσης, όταν υπάρχουν χιλιάδες γονείς που αναγκάζονται να συγκρίνουν την ιδιωτική εκπαίδευση, προσπαθώντας να βρουν το καλύτερο σχολείο για τα παιδιά τους, βασισμένοι αποκλειστικά στη δική τους οικονομική δυνατότητα.
Αυτό το φαινόμενο υποδεικνύει μια σαφή διάσταση ανισότητας και κοινωνικής αδικίας που αντίκειται στην ιδέα της δωρεάν και ισότιμης εκπαίδευσης για όλους. Χιλιάδες γονείς στηρίζουν την ιδέα της καλύτερης εκπαίδευσης στο πορτοφόλι τους, ενώ χιλιάδες παιδιά παραμένουν αποκλεισμένα από το δικαίωμα στη γνώση. Η εξάρτηση της μόρφωσης από την οικονομική κατάσταση των γονιών αναδεικνύει μια ωμή πραγματικότητα: η εκπαίδευση, αντί να αποτελεί ένα δικαίωμα, έχει μετατραπεί σε προνόμιο. Μέχρι να αναληφθούν ουσιώδεις δράσεις προς την αλλαγή αυτής της κατάστασης, η ευγενής αποστολή της εκπαίδευσης θα παραμένει ως ένα μότο που αδυνατεί να αποτυπωθεί στην πράξη.
