Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για τον μέσο ετήσιο μικτό μισθό πλήρους απασχόλησης για το 2023, η αύξηση του μέσο μισθού στην Ελλάδα είναι μόλις 3,69%. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 3η θέση από το τέλος με μόνο 17.000 ετήσιο εισόδημα και είναι κάτω από το ήμισυ του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Χώρες όπως η Ρουμανία, Ουγγαρία και Πολωνία έχουν αυξηση της τάξεως μεταξύ 16,57% – 17,76%.
Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με το εισόδημα:
Μετά από έρευνα του ΚΕΠΕ από τον κ. Βλάση Μίσσο με τίτλο “Σχετική θέση του μέσου ωρομισθίου και εργαζόμενοι φτωχοί στην Ελλάδα, η μισθολογική δυνατότητα των Ελλήνων είναι σε μεγάλη πτώση και κάτω από τους πολίτες της Βουλγαρίας. Η μελέτη δημοσιεύτηκε το περασμένο καλοκαίρι και αφορά την δεκαπενταετία που μεσολάβησε η οικονομική κρίση. Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον ως η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ, με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
Ακόμα και με τον μέσο μισθό, η επιβίωση για μία τετραμελή οικογένεια όπου και οι δύο γονείς εργάζονται, δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με το κόστος ζωής. Οι αυξήσεις στις τιμές τροφίμων, καυσίμων, και άλλων αγαθών έχουν περιορίσει την αγοραστική δύναμη των πολιτών σε σημαντικό βαθμό. Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για αποταμίευση.
Ολο αυτό είναι το αποτέλεσμα από την λάθος οικονομική πολιτικη των κυβερνησεων με βαρύτητα την εποχή των μνημονίων. Την ευθύνη δεν την έχει μόνο το τότε κυβερνών κόμμα αλλά όλα τα κόμματα της βουλής. Τελικά πως κατάφεραν όλοι οι πολιτικοί να αυξήσουν τα εισοδήματα τους και ακίνητα ενώ οι πολίτες φτωχαίνουν; Το κόστος διαβίωσης και η οικονομική πολιτική σήμερα χαρακτηρίζεται από πολλές προκλήσεις που αφορούν το κόστος διαβίωσης και τις οικονομικές ανισότητες. Ένα θέμα που αποτελεί κεντρικό σημείο συζήτησης είναι το πώς το κόστος διαβίωσης του ανθρώπου μπορεί και πρέπει να είναι βιώσιμο, ώστε να εξασφαλίζεται η ευημερία των πολιτών.
Μία από τις πιο σημαντικές προτάσεις που έχουν διατυπωθεί είναι ότι το κόστος διαβίωσης δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 50% του χαμηλότερου μισθού ή της σύνταξης. Αυτή η θεώρηση προσδιορίζει μια ρεαλιστική βάση για την οικονομική πολιτική, που στοχεύει στο “ευ ζην” των πολιτών, και ενσωματώνει την ανάγκη για ένα κοινωνικό κράτος που να λαμβάνει υπόψη τις βασικές ανάγκες κάθε ατόμου.
Η πραγματική οικονομική πολιτική μιας κοινωνίας θα πρέπει να διασφαλίζει ότι τα έξοδα διαβίωσης των πολιτών δεν υπερβαίνουν αυτό το κρίσιμο όριο του 50% του κατώτατου μισθού. Μόνο με αυτήν την οριοθέτηση μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ανάπτυξη και οικονομική δικαιοσύνη. Η υλοποίηση αυτής της πολιτικής δεν είναι απλώς οραματική, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε μία κοινωνία με περισσότερη αφθονία και λιγότερες ανισότητες.
Η ανάπτυξη που προκύπτει από αυτή τη λογική είναι εντελώς διαφορετική από την παραδοσιακή οικονομική ανάπτυξη που συχνά βασίζεται σε αυξανόμενη ανισότητα και κοινωνικές τριβές. Μια οικονομία στην οποία τα έξοδα διαβίωσης είναι περιορισμένα, επιτρέπει στους πολίτες να έχουν περισσότερους πόρους διαθέσιμους για αποταμίευση, επενδύσεις και κατανάλωση, γεγονός που ενισχύει την τοπική αγορά και την κοινωνία συνολικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο μοναδικός πολιτικός φορέας που εγγυάται αυτή την οικονομική πολιτική ανάπτυξης δικαίου και αφθονίας είναι η Ελλήνων Συνέλευσις. Μέσα από τις προγραμματικές της δηλώσεις, αποτυπώνει την ανάγκη για μια νέα οικονομική δομή, που θα συμβάλλει στην εξάλειψη των ανισοτήτων και θα προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη.
Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί ένα κοινωνικό πλαίσιο όπου οι πολίτες δεν θα βρίσκονται αντιμέτωποι με τις πιέσεις του υψηλού κόστους ζωής, αλλά θα έχουν την ικανότητα να ζουν με αξιοπρέπεια και να προοδεύουν.
Η Ελλήνων Συνέλευσις εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση, διότι η οικονομική δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο για την ευημερία όλων.
