Στο πάνθεον της αθλητικής άμιλλας οι Έλληνες αθλητές κατακτούν την κορυφή των διακρίσεων, παρά τις αμέτρητες δυσχέρειες, τις οποίες επέφερε ένας ανάλγητος κρατικός μηχανισμός ο οποίος αποδείχθηκε υποδεέστερος των περιστάσεων.
Παρά το μη δόκιμο περιβάλλον, και τις διαχρονικές παθογένειες στον τομέα του αθλητισμού, ο άνεμος ενέπνεε ούριος τον μήνα Απρίλιο για τον Ελληνικό αθλητισμό, καθώς τα μετάλλια διαδεχόντουσαν το ένα το άλλο.
Για πρώτη φορά αναδείχθηκε παγκόσμια χρυσή πρωταθλήτρια η εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών, νικώντας στον τελικό την ισχυρή Ουγγαρία.
Η εθνική πόλο γυναικών έγραψε την δική της ραψωδία στην πόλη Τσενγκντού της Κίνας κατακτώντας την πρώτη θέση και το χρυσό μεταλλείο.
Η νίκη με σκορ 13 – 9 έδωσε στην ομάδα του Χάρη Παυλίδη το χρυσό μετάλλιο το οποίο ήταν το πρώτο σε παγκόσμιο κύπελλο.
Στην συνέχεια ο Νταουρέν Κουρουγκλίεφ ο οποίος αγωνίζεται με τα χρώματα της εθνικής Ελλάδος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πάλης, το οποίο ήταν το τρίτο στη σειρά στην Ευρώπη για τον Έλληνα ολυμπιονίκη. Την σκυτάλη πήρε η Ελίνα Τζένκο, η οποία κατέκτησε το χρυσό στο πρώτο diamond league της χρονιάς , στο άθλημα ρίψης ακοντίου.
Ακολούθως η Ελισάβετ Τελτσίδου πήρε την δεύτερη θέση, για δεύτερη συνεχή φορά στο τζούντο.
Πόσο βατός ήταν όμως ο δρόμος για τους πρωταθλητές μας προκειμένου να φτάσουν στην κορυφή…?
Με ποιον τρόπο οι πολιτεία ήταν αρωγός σε αυτή την προσπάθεια…?
Εύλογα ερωτήματα, με τις απαντήσεις να βρίσκονται στο αποτέλεσμα,
και το αποτέλεσμα είναι άμεμπτος κριτής των πάντων, διότι αυτό είναι που μετράει σε όποια πράξη και επιλογή .
Η διάκριση μεταξύ των αθλημάτων, και η κατά το δοκούν αντιμετώπιση των αθλητών έχει να κάνει με ποταπά πολιτικά κίνητρα.
Ο πρωταθλητισμός στην Ελλάδα είναι πραγματικά άθλος δύσβατος, αν αναλογιστεί κανείς την μέτρια Χρηματοδότηση από το κράτος, η οποία φθίνη συνεχώς μέχρι να φτάσει στον αθλητή, τις υποτυπώδης υποδομές, και την χείριστη συντήρησή τους.
Αρκετοί είναι η αθλητές η οποίοι επωμίζονται το οικονομικό βάρος, εφόσον μπορούν, επίσης πολλοί είναι οι αθλητές οι οποίοι εγκαταλείπουν την προσπάθεια λόγω του ότι δεν μπορούν να βιοποριστούν, και αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ των σπουδών και της εργασίας.
Ταλέντο είναι αυτό που θες πολύ ταυτίζεσαι με αυτό και γίνεσαι ένα, η ανύπαρκτη παιδεία όμως σήμερα, δεν έχει ούτε την βούληση αλλά ούτε σαν στόχο, τα Ελληνόπουλα να ανακαλύψουν το ταλέντο τους, εφόσον δεν υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα στα σχολεία, αλλά ούτε οι ανάλογες υποδομές για να συνεπικουρήσουν στην υποστήριξη ενός αθλητή.
Και στον αντίποδα το αθλητικό ιδεώδες, και η εξύψωση της αθλητικής άμιλλας
αντικαταστάθηκε με το κίνητρο της ύλης, ο κότινος αντικαταστάθηκε με διαμάντια, ράβδους χρυσού, και νομίσματα με πολλά μηδενικά.
Το ποδόσφαιρο έγινε ο μεγαλύτερος διαιρέτης αλλά και Χειραγωγός του ανθρώπου, προσδίδοντας του πλαστικά πρότυπα, Χωρίς ουσία και αρετή, χωρίς ήθος.
Στην Ελλάδα του 2025 η κοινωνική, ηθική αλλά και οικονομική, ως μέσων για την απρόσκοπτη λειτουργία ενός αθλητή ενίσχυση, είναι από ελάχιστη έως ανύπαρκτη.
Αλήθεια πόσο οξύμωρο στην Ελλάδα η οποία είναι η γενέτειρα του αθλητικού ιδεώδους, να παρακμάζει ο αθλητισμός, ο οποίος εκ φυσιολογίας είναι ο ίδιος ο άθλος του ανθρώπου, κοίτα πίσω στις κομματικές επιλογές από το 1974 και εντεύθεν, για να βρεις τον υπαίτιο.
Παρόλα αυτά οι Έλληνες αθλητές υπερκεράζοντας όλες τις αντιξοότητες,
σηκώνουν την σημαία ψηλά, και ο εθνικός ύμνος ακούγεται παντού στον πλανήτη Δήμητρα, σκέψου τι θα γινότανε αν πραγματικά η πολιτεία ήταν αρωγός στον αθλητισμό, ξεκινώντας από ένα πλήρες παιδαγωγικό σύστημα.
Και όμως υπάρχει λύση, και μένει να την προσεγγίσουμε γνωρίζοντας την.
Στις προγραμματικές δηλώσεις της Ελλήνων Συνέλευσις που θα βρείτε ( Εδώ )
Αναγράφεται επακριβώς το πώς θα είναι η αυριανή παιδεία εντός Ελλήνων πολιτείας, μία Ελλήνων πολιτεία η οποία θα αναδεικνύει και θα αναγνωρίζει σεβόμενη πάντα τους αθλητές της.
Είναι η ώρα να αναβιώσουν οι αρχέτυποι Ολύμπιοι αγώνες, διότι ο πλανήτης περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη την εκεχειρία.
ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ
