Στις μέρες μας ο άνθρωπος ζη για να δουλεύει, προκειμένου να χαλιναγωγήσει το ατίθασο άτι του υλισμού, ενώ θα έπρεπε να εργάζεται σε ένα περιβάλλον αμοιβαίου σεβασμού προκειμένου να προσδώσει ουσία σε αυτό που παράγει με την ενέργεια του, διότι είναι αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει, και δεν τον αναγκάζει κανείς, αυτός είναι ο ορισμός της εργασίας.
Σύμφωνα όμως με την έκθεση state of the global workplace 2020, οι 6 στους 10 εργαζόμενους διεθνώς επιλέγουν την “σιωπηλή παραίτηση” ή αλλιώς “quiet quitting”.
Αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος εκτελεί τα απολύτως απαραίτητα, καταβάλλοντας την ελάχιστη προσπάθεια. Παράλληλα το 44% των εργαζομένων υποστηρίζει ότι βιώνει έντονο άγχος εξαιτίας της εργασίας, ενώ το 51% αναζητά παράλληλα νέα εργασία.
Εάν αυτό δεν είναι ένα αβέβαιο και ανασφαλές περιβάλλον διαβίωσης τότε τι είναι; Τέλειωσε άραγε ποτέ η δουλεία στον πλανήτη, με τους κατά το καθεστώς, κατώτερους ανθρώπους, να δουλεύουν καθημερινά για 10 έως 12 ώρες για ένα κομμάτι ψωμί…; Σίγουρα όχι όπως αποδεικνύεται, απλώς η δουλεία μετατράπηκε σε δουλειά, με τα φερέφωνα να λένε ότι η δουλειά απελευθερώνει.
Ο άνθρωπος γέμισε τον βίο του με κίβδηλες υποχρεώσεις, υποχρεώσεις χωρίς μέτρα και σταθμά, αντιβαίνοντας στις αξίες της φυσιολογίας μας, τα θέλω μας περισσότερα από τα μπορώ μας. Στις μέρες μας η εργασία των ανθρώπων δεν συνάδει με την θέλησή τους, οι περισσότεροι σπούδασαν κάτι διαφορετικό από αυτό που εν τέλει καταπιάνονται, και όσοι κάνουν αυτό που θέλουν επαγγελματικά δεν έχουν μαντήλι να κλάψουν οικονομικά. Οι κοινωνικές συνθήκες είναι τέτοιες που δεν έχεις την ελευθερία της επιλογής, εσκεμμένα βέβαια για να είσαι χειραγωγήσιμος. Όλο αυτό έχει τοξικό αποτέλεσμα με ψυχολογικές προεκτάσεις.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο εργαζόμενος γίνεται βορρά στον καθεστωτικό κρατικό μηχανισμό, δείτε με ποια κριτήρια δίδονται οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο χωρίς καμία αξιοκρατία, δείτε τον τρόπο που γίνονται οι αναθέσεις των δημοσίων έργων, παντού επικρατούν τα ρουσφέτια και οι κατευθυνόμενες επιλογές. Ακριβώς εδώ αναδεικνύεται η ψηφοθηρική και πελατειακή σχέση των ανθρώπων με τους κομματικούς μηχανισμούς, δημιουργώντας στρατιές ψηφοφόρων εξασφαλίζοντας θέσεις εργασίας.
Η αρχή που θέτει τα Θέμελα προκειμένου να αναδειχθούν οι δεξιότητες, είναι η ορθή παιδεία, κάτι που σήμερα δεν υπάρχει. Αντ’ αυτού έχουμε σήμερα ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο κατευθύνει χειραγωγώντας τις επιλογές εργασίας, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Σήμερα λοιπόν δεν υπάρχει ταύτιση των ικανοτήτων με την θέληση, με αποτέλεσμα συνεχές πίεση, η οποία είναι ψυχοφθόρα.
Το ιδεατών είναι ο κάθε άνθρωπος να εργάζεται πάνω στον τομέα που θέλει, προκειμένου να υπάρχει απόλυτη ταύτιση με αυτό, και αυτό μόνον μια ευνομούμενη πολιτεία μπορεί να το επιφέρει, μία πολιτεία η οποία θα μεριμνά και θα διασφαλίζει το λειτουργικό πλαίσιο εργασίας και ασφάλειας, προκειμένου να επέλθει η ευημερία στην κοινωνία.
Του Μανώλη Χατζηδημητρίου
