Ελλάς, η χώρα του μόχθου και της πρωτογενής παραγωγής, ενός πρωτογενή τομέα ο οποίος βάλετε ασύμμετρα από μία διαχρονική κυβερνητική πολιτική απαξίωσης του.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat, η Ελλάδα ήταν με διαφορά η χώρα της Ευρωπαϊκής ένωσης που εμφάνισε την μεγαλύτερη ετήσια πτώση στην γεωργική παραγωγή της για το 2023, ακολουθούμενη από την Εσθονία τη Λετονία και την Ισπανία ( Η κάθε μία – 9%).
Υπήρχαν βέβαια και χώρες στις οποίες ο όγκος της γεωργικής παραγωγής στην Ευρωπαϊκή ένωση ήταν υψηλότερος, μεταξύ αυτών η Ουγγαρία ( +26%) και η Σλοβακία ( +12%), παρόλο το γεωγραφικό και εδαφικό τους μειονέκτημα σε σχέση με την Ελλάδα.
Είναι άξιο απορίας το γεγονός της αύξησης στο πρώτο οκτάμηνο του 2024 των εισαγωγών κατά 10% σε αγροτικά προϊόντα, και στον αντίποδα, να έχουμε ως χώρα κατακόρυφη μείωση της αγροτικής παραγωγής ανά την ευρωπαϊκή ένωση, σε ποσοστό που έφτασε στο -16%.
Είναι το λιγότερο οξύμωρο, να βρίσκεσαι στο καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη, με τις ιδανικότερες κλιματολογικές και εδαφικές συνθήκες, και η παραγωγή σου, όσον αφορά τον πρωτογενή τομέα, να έχει πάρει την κατηφόρα με προβληματικό πηδάλιο και χαλασμένα φρένα, για το οποίο ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν χώρες όπως η Σλοβακία και Ουγγαρία με κλίμα πολύ πιο δυσμενές σε σχέση με το δικό μας, να ανεβάζουν σε τέτοιο ποσοστό την παραγωγή τους, και η Ελλάδα με τις ιδανικότερες συνθήκες στον πλανήτη, να μην έχει αυτάρκεια και να προβαίνουμε σε εισαγωγές, ακριβώς στην στιγμή που υφίσταται η Ελληνική παραγωγή, προκειμένου να κρατάνε τις τιμές χαμηλές, με αποτέλεσμα να μην καρπώνεται ο παραγωγός τον κόπο του.
Στα προγενέστερα χρόνια η καλλιέργεια, και όποια μεταποίηση, εφαρμοζόταν χειρωνακτικά, με πενιχρά μέσα και πολύ μόχθο, σήμερα εν έτει 2024, με τέτοια εξέλιξη της τεχνοτροπίας, με εξελιγμένα μηχανήματα τα οποία συρρικνώνουν στο έπακρο την χρονική διάρκεια των καλλιεργειών και της συγκομιδής, διακρίνουμε τα προϊόντα να είναι ακριβότερα, βέβαια τα μηχανήματα αντικατέστησαν πολλά εργατικά χέρια με ότι αυτό συνεπάγεται.
Τελικά υπερ ποιον νομοθετεί αυτή η βουλή, εάν όχι για το συμφέρον των πολιτών της;
Σίγουρα είναι πολλές οι παθογένειες οι οποίες έρχονται να προστεθούν στην δυσχέρεια που αντιμετωπίζει σήμερα ο πρωτογενής τομέας στην χώρα μας.
Η πλήρη απουσία οργάνωσης, η απροσδιόριστη καταγραφή καλλιεργήσιμων εκτάσεων, η ανυπαρξία κρατικής μέριμνας, η κατά το δοκούν χρήση πλαφόν, λειτουργεί εναντίον του Έλληνα αγρότη.
Θα πρέπει να σταματήσει η αλόγιστη εξαγωγή προϊόντων του πρωτογενή τομέα, χύμα μέσα σε βαρέλια και κοντέινερ χωρίς μεταποίηση, με αποτέλεσμα την απώλεια της υπεραξίας.
Σύμφωνα με την νέα ΚΑΠ 2021- 2027 19,4 δις είναι για την Ελλάδα, πόροι οι οποίοι δεν αξιοποιούνται στο έπακρο.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι σχεδόν οι μισή χώρα (45,5%) είναι καλλιεργήσιμη γη, η οποία παράγει περίπου 70 κατηγορίες προϊόντων, κάνοντας χρήση των φυσικών πόρων της, μεταξύ αυτών είναι αροτραίες καλλιέργειες, κηπευτικές, δενδρώδεις, αμπελουργικές, ενεργειακές, οι οποίες παράγουν πλούτο των οποίο καρπώνονται αρπακτικά εταιρείας όπου τα εμπορεύονται με πολλαπλάσια κέρδοι από τον παραγωγό.
Με βάσει την νέα ΚΑΠ, ( 2021- 2027) 19 δις προορίζονται για την Ελλάδα,
Από το 2003 η ΚΑΠ απαιτεί την λειτουργία εθνικού συστήματος παροχής γεωργικών συμβουλών, το οποίο μέχρι και σήμερα δεν έχει πραγματωθεί ακόμα.
Εντός Ελλήνων πολιτείας δεν θα υπάρχει προϊόν πρωτογενή τομέα το οποίο δεν θα μεταποιείται, παίρνοντας την αξία που αρμόζει σε Ελληνικό προϊόν.
Είναι μείζονος σημασία η έρευνα, προκειμένου να αποτυπώσουμε στην ακρίβεια πόση είναι η καλλιεργήσιμη γη σήμερα, προκειμένου να εμφανιστεί η δυναμική του πρωτογενεί τομέα, που διαχρονικά με άδικους νόμους τον απαξίωσαν, παρασύροντας και την αυτάρκεια ολόκληρης της χώρας.
Ήρθε η ώρα να θέσουμε στέρεα θέμελα, μίας αειφόρου ανάπτυξης, όπως αρμόζει στο γένος μας.
Του Μανώλη Χατζηδημητρίου
