Το Υπουργείο Περιβάλλοντος προωθεί την κατασκευή έξι μονάδων καύσης απορριμμάτων σε Ροδόπη, Κοζάνη, Πελοπόννησο, Βοιωτία, Αττική και Ηράκλειο, με τη δικαιολογία της μείωσης της χωροταξικής ταφής αποβλήτων κάτω του 10% έως το 2030. Ωστόσο, πίσω από το παραμύθι της «πράσινης μετάβασης», κρύβεται μια επικίνδυνη απόφαση που υπονομεύει τόσο το περιβάλλον όσο και τη δημόσια υγεία.
Η καύση απορριμμάτων είναι μία παρωχημένη και επικίνδυνη «λύση» και η επιλογή της καύσης ως βασικού μέσου διαχείρισης αποβλήτων είναι ένα βήμα πίσω. Πρόκειται για μια ακριβή, ρυπογόνα και ενεργειακά αναποτελεσματική μέθοδο, που εισάγει στον αέρα τοξικές ουσίες όπως διοξίνες και βαρέα μέταλλα. Παράλληλα, οι μονάδες αυτές απαιτούν τεράστιες επενδύσεις, οι οποίες θα πέσουν ως βάρος των δήμων και των πολιτών, χωρίς να προσφέρουν κανένα ουσιαστικό όφελος.
Το γεγονός ότι δεν προβλέπεται ευρωπαϊκή χρηματοδότηση σημαίνει ότι οι εγκαταστάσεις αυτές δεν θα συμμορφώνονται με τους αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανόνες της ΕΕ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μεγαλύτερης ρύπανσης. Σε μια χώρα που ήδη υστερεί στον περιβαλλοντικό έλεγχο, αυτό ισοδυναμεί με ένα εγκληματικό πείραμα στη δημόσια υγεία.
Η υποκρισία της «πράσινης» ρητορικής συνεχίζετε και ενώ το υπουργείο μιλά για περιβαλλοντική διαβούλευση, οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί. Οι δήμοι δεν έχουν ερωτηθεί, οι πολίτες δεν έχουν ενημερωθεί και η κυβέρνηση προχωρά με ένα σχέδιο που θυμίζει πολιτικές του παρελθόντος. Η προσπάθεια να «βαφτιστεί» η καύση ως «ενεργειακή αξιοποίηση» είναι εμφανής προσπάθεια να καλυφθεί η αποτυχία της χώρας στον τομέα της ανακύκλωσης, όπου τα ποσοστά μας δεν ξεπερνούν το 20%.
Αντί να επενδύσουμε σε μοντέρνες λύσεις όπως η μείωση της παραγωγής αποβλήτων, η ενίσχυση της ανακύκλωσης και η εφαρμογή της οικονομίας της συντήρησης, επιλέγουμε την πιο βρώμικη και κοντόφθαλμη λύση.
Το περιβάλλον δεν είναι «ζήτημα» – είναι η ίδια μας η ύπαρξη γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ξεχωριστός από το περιβάλλον. Είναι μέρος του. Αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, πίνουμε το ίδιο νερό, τρώμε τα τρόφιμα που παράγει η γη. Κάθε πράξη καταστροφής του περιβάλλοντος είναι μια πράξη αυτοκτονίας.
Οι νόμοι και οι πολιτικές που υποστηρίζουν τέτοια έργα δεν είναι «πράσινοι», είναι εργαλεία μιας λανθασμένης ανάπτυξης που εξακολουθεί να θεωρεί τη φύση ως ατέρμονα πηγή εκμετάλλευσης. Οι «σώστες» του περιβάλλοντος που προωθούν καύση απορριμμάτων είναι στην πραγματικότητα οι εκτελεστές του.
Μήπως ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση; Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο μια πολιτική που θυσιάζει το μέλλον μας για λίγες βραχυπρόθεσμες οικονομικές απολαβές. Χρειαζόμαστε μια πραγματική πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο και τη φύση.
Απαιτούμε διαφάνεια και συμμετοχική λήψη αποφάσεων.
Απαιτούμε επενδύσεις σε πραγματικά βιώσιμες λύσεις.
Απαιτούμε να σταματήσει η υποκρισία και η καταστροφή.
Το περιβάλλον δεν είναι ένα «ζήτημα» που αφορά κάποιους άλλους. Είναι η ζωή μας και είναι καιρός να το υπερασπιστούμε.
